Column Aviola: duiken

26 april 2015 Redactie 250

duikenCOLUMN – Aviola schrijft iedere zaterdag een column op Ibizavandaag. Over het leven op Ibiza of over de, vaak bijzondere, mensen die er wonen. De introductie van de persoon achter deze verhalen staat HIER. Vandaag: duiken.

“Dat ik niet kan bergbeklimmen so be it, maar Stand Up paddelen is een makkie, dat kan ieder sufkonijn.” Zeg ik tegen haar. Een uur later drijf ik echter steeds verder richting Ibiza stad. Stand Up paddelen is inderdaad een makkie zonder wind en golven, maar die mazzel heb ik niet. Uiteindelijk word ik als een verzopen kat, hoestend en proestend omhoog gehesen en op een bootje gezet. “Makkelijk he?” Grapt ze.

We kennen elkaar inmiddels al meer dan dertig jaar. Toen we klein waren, konden we uren met elkaar zwemmen, spelen, kletsen, lachen, giechelen en geheimen delen. Een paar jaar later, toen ik (als twaalfjarige) op Ibiza woonde, logeerde ze regelmatig bij mij.  Ze ging zelfs dagjes mee naar school. Ik zat in die periode op La Consolacion, destijds nog een echte meisjes school gerund door nonnen. Ook onze eerste liefdesperikelen deelden we uitgebreid met elkaar. Beide kregen we een Ibicenco vriendje. Zij bleef bij haar liefje, ik vertrok uiteindelijk weer naar Nederland.

Nicole Cleuren is inmiddels meer Ibicenca dan ze ooit Nederlandse was. Ze trouwde met haar Ibicenco Jaume Torres: een stoere sportieveling die altijd in is voor een geintje. Samen kregen ze twee dochters (Ik had haar eerste kindje eerder in mijn armen dan Nicole zelf). En samen runnen ze al jaren de leukste duik/zeilschool van het eiland op Playa D’en Bossa genaamd Anfibios.

Er is in die dertig jaar eigenlijk niet zo veel veranderd. Dat is het grappige van vrienden die je al vanaf je jeugd kent. Er zijn periodes dat we elkaar niet zien, maar dat lijkt niets uit te maken. Zodra we bij elkaar zijn, is het weer als vanouds. Ik was altijd al een ‘drama queen’. Zij de nuchtere ‘Holandesa’. Ik wat stiller, meer een denker. Zij de kletskous en veel socialer. Nicole beschikt –net als haar man- over een flinke dosis humor. Ze is ongecompliceerd lief, gezellig en altijd geïnteresseerd in de ander. Ze geeft zelf hoofdzakelijk duiklessen bij Anfibios. “Haar begeleiding tijdens mijn eerste duik-les was fantastisch! Ze gaat zo liefdevol en zorgzaam te werk.  Ik vond het fijn dat ze, gedurende de les, mijn hand vast hield.” Vertelde een vriendin laatst.

Over haar enthousiasme voor haar werk zegt Nicole: “Er hangen een aantal houten bordjes bij ons aan de muur met de teksten I need vitamin sea en The cure for anything is salt water: sweat, tears or the sea (Isak Dinesen), dat zegt al genoeg. De zee is vitamine C voor mij. Mensen worden -over het algemeen- rustig van water. Misschien de beginners nog niet, maar ik voel geleidelijk wel aan hoe die rust over ze heen komt en hoe ze zich overgeven aan een nieuwe wereld. Ik heb, zeker rondom Ibiza, alles al tig keer gezien, maar als ik het door de ogen van een ander zie die het nog nooit zo heeft ervaren, dan geniet ik. Daarom vind ik het nog steeds leuk om les te geven. Het is prachtig om te zien hoe mensen zich onder water verwonderen. Het gaat ook heel geleidelijk. Eerst oefenen we in een zwembad om de feeling te krijgen en vervolgens gaan we naar de zee. En ik let goed op, ik houd vaak hun hand vast en blijf altijd in de buurt.”

Soms vergeet ik te genieten van de zee. Grappig genoeg wordt ik er dankzij Nicole weer even aan herinnerd. De zee geneest, geeft positieve energie en ze geeft ons ook nog een gratis massage doormiddel van haar golven. Kortom, we worden op Ibiza omgeven door een vitaminebom voor lichaam en geest. Wat een rijkdom!

Opmerking van de redactie: Aviola heeft geen Facebook account (ja, ze bestaan echt nog!). En hoewel we verwoede pogingen doen om haar over te halen er toch één te openen, is dat op dit moment nog niet van kracht. Mocht je dus willen reageren op een manier dat Aviola het ook kan lezen, reageer dan gewoon onder dit artikel en niet via een Facebook opmerking. Gracias, ook namens Aviola.