Column Aviola: magie

24 mei 2015 Aviola 248

column-magieCOLUMN – Aviola schrijft iedere zondag een column op Ibizavandaag. Over het leven op Ibiza of over de, vaak bijzondere, mensen die er wonen. De introductie van de persoon achter deze verhalen staat HIER. Vandaag over: magie.

“Je krijgt twee jongetjes en een meisje en op dit moment ben je zwanger.” Zegt hij tegen mijn oudste dochter die net uit Nederland is aangekomen. “Ben je gek! Ze is vijfentwintig! Nee joh! Misschien over drie of vier jaar. En hallo, zie ik eruit als een oma of zo?!” Zeg ik. Hij negeert mijn opmerking volledig en zegt tegen mijn dochter: “Als je nog niet zwanger bent, dan gaat dat heel binnenkort zeker gebeuren.”

Een paar maanden geleden had ik een interview met de zigeuner Sebastian. Een (bijna) analfabeet die de mooiste gedichten voordraagt. Daarnaast maakt hij sculpturen, is hij een ‘self made’ filosoof en heeft hij een charisma waar je U tegen zegt. Meerdere gesprekken heb ik inmiddels met hem gehad en allemaal even bijzonder.

Tegenover de Club Nautico op de weg naar Ibiza stad staat een enigszins vervallen huisje met tegen de muur een grote hagedis afgebeeld. Sebastian gebruikt het als werkplek. "Het beeldhouwwerk is bij toeval geboren. We gingen sla plukken en slakken zoeken in Murcia, ik wilde graag terug naar Ibiza, maar ik had niet genoeg geld voor de terugreis. Elke dag gingen we op zoek naar slakken. Een groep zigeuners in een lange rij met slijmerige zakken op hun rug. Zie je het voor je?” Lacht hij. “Op een gegeven moment viel mijn oog op een grote, roze, vierkante steen en besloot ik de steen mee te nemen en de zak met slakken weg te gooien. De andere zigeuners dachten dat ik gek was geworden! Vervolgens ben ik een klein Boeddhabeeld gaan namaken en besloot ik met dat beeld naar het dichtstbijzijnde dorp te lopen om te kijken of ik het kon verkopen. Ik verkocht het in een café en zo had ik genoeg geld voor een ticket naar huis.”

Over het ‘hagedissenhuisje’ zegt hij: “Veel zigeuners woonden destijds in deze omgeving. Sommigen in huisjes van karton, heel armoedig. De zigeunerinnen konden hier altijd met een gerust hart hun kinderen laten spelen, omdat alle vissers onze ouders kenden en heel lief voor ons waren. Het waren wijze oude mannen en ze gaven ons goede adviezen. Nu geef ik zelf adviezen aan anderen. Er komt altijd wel iemand langs. Ik dacht niet dat het beeldhouwwerk mij verder zou brengen. Het was eerder een manier om mezelf te bevrijden, maar gaandeweg realiseerde ik me dat ik mijn kinderen hierdoor te eten kon geven. Dus besloot ik er serieus iets mee te gaan doen, maar ik werd er verdrietig van omdat ik het lastig vond om afscheid van de sculpturen te nemen. Ik vond het zo moeilijk dat ik besloot om ermee te stoppen en iets anders te gaan doen. Nu realiseer ik me dat ik de dingen die ik halverwege heb ‘geparkeerd’ moet herstellen. Ik ben weer gaan beeldhouwen. Ik weet niet precies waarom, maar iets duwt mij om te gaan vliegen op een mentale manier en om met mijn vleugels iedereen te omarmen. Prachtig! “

Sebastian ‘scant’ je binnen een minuut. Volgens hem is het geen magie, maar simpelweg een kwestie van mensenkennis. “Je kunt alles aan iemand zien, als je maar goed kijkt.” Zegt hij met een geheimzinnige glimlach. “Ach, ze wordt de liefste moeder ooit!” Zei een vriendin later tegen mij. En het vriendinnetje van mijn jongste (11) reageerde heel enthousiast: “Wat leuk! Een baby! Wat schattig!” Totdat ze plotsklaps begon ze te bulderen van het lachen en te rollen over het bed."Ha ha ha! En dan word jij, hi hi ha jaha omaaaaa! Avioooooma!!!!”

Opmerking van de redactie: Aviola heeft geen Facebook account (ja, ze bestaan echt nog!). En hoewel we verwoede pogingen doen om haar over te halen er toch één te openen, is dat op dit moment nog niet van kracht. Mocht je dus willen reageren op een manier dat Aviola het ook kan lezen, reageer dan gewoon onder dit artikel en niet via een Facebook opmerking. Gracias, ook namens Aviola.