Column Jeroen Essers: Ode aan mijn vrienden #11

09 februari 2013 Jeroen-essers 299

amigosEén van de nieuwste immigranten op Ibiza is Jeroen Essers. Jeroen is bereid gevonden om iedere week een column te schrijven voor Ibizavandaag. Hij deelt met onze lezers van dichtbij over zijn belevenissen, zijn gevoelens en gedachten. Want emigreren gaat je niet in de koude kleren zitten, zo blijkt uit de column van deze week met de titel "Ode aan mijn vrienden".

 

 

 

 
jeroen-essers-columnist-ibizavandaagOde aan mijn vrienden

Ik heb al jaren een droom! Wonen in een huisje op het platteland van Ibiza. Met op het dak zonnepanelen. Een mooie grote tuin waarin de bomen eetbare vruchten dragen en een biologische moes- en kruidentuin die rijkelijk groeit. Een eigen waterbron die zorgt voor het benodigde water. Kippen die vrij rondscharrelen. Net als de twee honden en de kat. ’s Ochtends als verpleegkundige een paar uurtjes zorg verlenen en aan het eind van middag na mijn siesta, lekker in de schaduw van een oude olijfboom gaan zitten met de laptop op schoot om mijn boeken te schrijven. Om vervolgens in de lange zwoele zomeravonden met een leuke partner en mijn vrienden in de tuin te eten en te genieten van het goede leven. Dit is mijn ultieme droom!

Ik moet zeggen dat ik al best goed bezig ben om mijn droom te verwezenlijken. Ik woon al op Ibiza. Ben auteur en ben druk bezig mijn bedrijf als verpleegkundige in de thuiszorg op te starten. Wat nog ontbreekt zijn het huis met de tuin en de dieren. O ja…en een partner. Hoe kan ik dat nu vergeten? Want ik heb natuurlijk ook mijn Nederlandse vrienden nog en bovendien, misschien wel belangrijker, heb ik hier op Ibiza al een aantal mensen in mijn hart gesloten. Mensen die mij in een korte tijd al dierbaar zijn geworden.

Mijn familie en vrienden in Nederland zijn mij dierbaar, maar op dit moment kan ik niet met hen lekker een drankje doen bij La Cava. Een wandeling maken met asielhonden. Ook kunnen zij niet mij dit weekend niet helpen verhuizen, om vervolgens daarna lekker op de bank te ploffen om samen te eten en tv te kijken. Net zoals zij mij niet kunnen helpen met het lezen van officiële documenten, waar ik geen sikkepit van begrijp. Hierdoor ben ik gaan beseffen dat als je emigreert je Nederland misschien wel meer moet loslaten dan je in eerste instantie beseft. Ik moet mijn Nederlandse vrienden deels loslaten.

Ik ben nu eenmaal iemand die zijn vrienden graag een echte knuffel geeft, in plaats van 1 op social media of via de telefoon. Die gezellig met ze aan de bar gaat hangen. Of heerlijk uitgebreid met z’n allen gaan koken om na een heerlijke avond dan ineens te beseffen dat het al vier uur ’s nachts is. Met mijn vrienden in Nederland lukt dat momenteel niet. Met mijn nieuwe vrienden in Ibiza wel! Zij zorgen ervoor dat, ondanks ik een echte einzelgänger ben, me hier thuis voel.

In een eerdere column heb ik het al aangehaald, waardoor voel jij je als mens ergens thuis? Wat ik daarin niet heb benoemd zijn de mensen met wie jij je omringt. Ik denk inderdaad dat de mensen in je omgeving een onderdeel zijn van of jij je thuis voelt of niet. Zo wilde ik in Groningen in een aantal wijken absoluut niet wonen. Net zo min als ik op Ibiza niet in San Antonio wil wonen. Het is een hele leuke stad, maar niet mijn stad.

Eigenlijk, als ik het nu teruglees, is deze column een ode geworden aan mijn vrienden. Een ode aan mijn oude vrienden in Nederland en aan mijn nieuwe vrienden op Ibiza. Het enige wat mij dan nu rest te zeggen is:” Dank jullie wel, dat jullie er zijn! Zowel in Nederland als hier op Ibiza.”

www.homenursingibiza.com www.jeroenessers.com