Gastblog: een dag in de bergen

23 november 2016 Redactie 283

20160926_184045_005SAN RAFAEL - Ibizavandaag geeft gastbloggers graag een podium. Deze keer zijn het David, Duc en Raf die ons meenemen de bergen in op Ibiza. Als je het blog hebt gelezen, dan krijg je de kriebels. Dat kan gewoon niet anders! Lees over hun avontuur in de bergen.

[s2If !is_user_logged_in()]

Meer lezen? Als je bent ingelogd kan je het hele artikel lezen.
Nog geen account? registreer je dan nu!

[/s2If]
[s2If current_user_can(access_s2member_level1)]

Het is winter op Ibiza en naar mijn mening zijn het de mooiste maanden van het jaar. Begrijp me niet verkeerd. De zomer is natuurlijk ook geweldig maar als enthousiast hiker en outdoor liefhebber zijn het de winter maanden dat het echt leuk wordt! Hout kappen en zagen, barbequen rond het kampvuur, het huis warm stoken met een potkachel en hiken, heel veel hiken. Mijn honden Duc & Raf zijn het duidelijk met mij eens. Waar zij in de zomer zichzelf moeizaam van de ene hoek van de woonkamer naar de andere hoek slepen als gevolg van de warmte zijn ze nu volledig in hun element. De natuur lijkt hetzelfde te hebben. De bomen zijn groen, velden staan vol met bloemen, het bos ruikt fris en iedere ochtend zorgt de dauw die als een deken over het landschap ligt voor prachtige momenten met de zonsopgang.

Deze moment zijn prachtig en zijn de reden dat ik met plezier woon in een piep klein huisje in de bergen van Morna Valley. Ik vind ze niet op de boulevard van Marina Botafoch of aan tafel van Lio. Ik vind ze hier. Tussen de bomen, de rotsen, omgeven door ongerepte natuur, samen met mijn honden.

Zo ook, toen ik via wat onderzoek op Google maps, Movescount en Wikiloc een aantal trails had gevonden in de buurt van Cala d’Albarca. Cala wat? d’Albarca. Het is een gebied in de buurt van San Mateo. Dat dorpje met letterlijk alleen een kerk, 3 restaurantjes, een bar en velden vol druiven ranken. Cala d’Albarca is waanzinnig mooi. Het is rauw en volledig onaangetast. Het feit dat het afgelegen ligt en voor een groot deel onherbergzaam is draagt hier zeker aan bij.

Nadat ik toestemming had gevraagd aan het Hiking Comité bestaande uit Duc en Raf over de gekozen route - die overigens snel werd afgegeven doormiddel van het rennen van rondjes om de auto totdat de achterklep open gaat – zaten we niet veel langer in onze hike bolide richting het noord-westen van Ibiza.

Eenmaal aangekomen maakten we ons klaar voor een goede tocht. Ik deed 3 liter water in mijn rugzak, mijn horloge pikte het GPS signaal op voor navigatie door Cala d’Albarca en Duc kreeg zijn GPS tracker om voor het geval hij besluit de hike uit te breiden naar de prachtige trails van Cala Salada. Duc kent ze namelijk allemaal. Raf vond het wel best en zat vredig te wachten totdat het voorbereidingsritueel klaar was. Daar gingen we dan.

De hike begon rustig en vlak terwijl we langzaam de vallei van San Mateo achter ons lieten. Eenmaal aan de rand van de vallei aangekomen liepen we langs de laatste paar finca’s alvorens een smal stenen pad in te slaan met de bergen van d’Albarca voor ons. Het kleine stukje beschaving dat er nog was werd nu achter ons gelaten en het pad werd al snel uitdagend door een mooie klim. Voor Ibiza begrippen ligt d’Albarca, met 340 meter vrij hoog, en dat zorgt voor prachtige uitzichten. De trail ging verder langs een aantal steile kliffen waar de groene naaldbomen tot aan de rand groeien. Je waant je bijna niet op Ibiza. Op zulke momenten waan ik mij eigenlijk nergens. Of het nou Noorwegen, Frankrijk of in dit geval Ibiza is maakt geen verschil. We zijn in the-middle-of-nowhere, omgeven door natuur. Raf volgt mij vredig terwijl ik mij oriënteer en de trails zoek. Duc loopt ergens anders. Waar, dat weet niemand maar soms komt hij even kijken of ik hem nog bij hou alvorens zijn neus weer aan de grond te zetten op zoek naar konijnen en ander klein wild. Zo nu en dan rent Raf achter Duc aan om zich vervolgens af te vragen wat hij eigenlijk aan het doen is. Duc is een pointer. Een echte verkennende jachthond en Raf is een border collie. Een echte herder. Raf voelt zich fijn achter mij. Wachtend op een order om iets te doen en snapt niets van de gedoe van Duc. Duc daarentegen snapt niet wat er leuk is aan het lopen achter die twee-potige kale homo sapiens terwijl er een volledig bos met konijntjes en vogels is. Samen zijn ze echter de beste maatjes en dat maakt het zo prachtig. Alle drie zijn we volledig anders maar tijdens deze hike komt dat harmonieus samen en genieten we samen en op ons eigen manier van de stilte en de natuur. Sommige mensen zouden hier nog niet dood willen worden gevonden maar maak je geen zorgen. Ze vinden je hier ook niet. Het is perfect.

De hike leid ons verder door bos en zo nu en dan komen we een ruïne tegen die waarschijnlijk de overblijfselen zijn van de Moren. Althans, dat zegt mijn boekje over de geschiedenis van Ibiza. Wauw! Na 4 uur komen we weer aan in de bewoonde wereld en lopen we rustig over camino’s terug richting de auto. De zon is inmiddels al onder aan het gaan en de verzadigde blik in de ogen van Duc en Raf is hartverwarmend. Eenmaal thuis aangekomen loop ik richting het houthok en even later brand de kachel in ons kleine huisje. Duc en Raf hebben net gegeten en liggen nu te slapen (snurken) voor de kachel en ik sta eten te koken. De winter in Ibiza is geweldig!
Volg mijn Hikes op mijn blog www.onemorehike.com of Facebook: www.facebook.com/onemorehike of op Instagram: www.instagram.com/onemorehike . Ik deel daar al mijn trails alsmede tips voor het hiken met honden. Alle support wordt uiteraard gewaardeerd!

Groeten vanuit de bergen.
David, Duc en Raf.

Nieuwsgierig naar deze hike? Dit is de gelopen route:

 

Powered by Wikiloc

20160926_174939 20160926_181328 20160926_182119 20160926_183849

 

redactie: wil je zelf ook eens een blog schrijven voor Ibizavandaag? Neem dan even contact met ons op!
[/s2If]