Zaterdag column

14 juni 2012 Redactie 265

“Après moi le déluge” (na mij de zondvloed, red.)
Ik ben niet zo´n wereldverbeteraar; noem me egoïstisch, het kan me niet schelen.
“Après moi le déluge” is wel een beetje mijn motto, temeer omdat de vele generaties vóór mij het niet zo leuk hebben achtergelaten voor ons allen.

Ik heb geen kinderen, dat zal het zijn. Gelukkig heb ik, tegen wil en dank, geen kinderen. De voorzienigheid zal wel geweten hebben dat één en ander voor mij geen goed plan geweest zou zijn.

Omdat ik die kinderen niet heb, vervuil ik. Ten minste, dat verwijt men mij.
Ik scheid namelijk geen afval.
Je leest het goed: Ik scheid geen afval. Godzijdank woon ik in het buitenland, anders had ik meteen de hele V.N.M.P. (Vrijwillige Nederlandse Milieu Politie) over me heen gekregen.

Dus, schijtert als ik ben, probeer ik dit feit behoorlijk geheim te houden, maar val af en toe door de mand wanneer een Ik-Verbeter-De-Wereld-Vriendin (geheim lid van de V.N.M.P.) bij mij op bezoek is en een propje papier in de vuilnisbak gooit.
“Jij scheidt je afval niet!” roept ze, terwijl zij in de afvalbak kijkt met zo´n afgrijzen op het gezicht dat het lijkt of ze net de film “Rosemary´s Baby” heeft gezien.
“Nee. Klopt. Jij wel?” zeg ik, geveinsd verbaasd om de horror nog lekker iets te vergoten.
“Maar dat kan toch niet? Dat is toch asociaal?”
“O ja? Weet jij wat een baby alleen al aan wegwerpluiers en dus afval produceert? Gemiddeld 1062 kg per baby. En jij hebt er 3! Je man niet meegerekend natuurlijk” doe ik een poging het onderwerp wat luchtiger te maken.
Ik ga verder met mijn vurig betoog:“En dat is nog alleen maar de vervuiling die ze veroorzaken in de tijd dat ze luiers dragen. Om over de rest van hun vervuilende leven en dat van de vele generaties na hen maar te zwijgen, dus wie is er nu asociaal?”
Dit helpt niet echt mee voor de sfeer en Vriendin is tot op het bot beledigd, want wanneer het over haar kroost gaat, hoe steekhoudend de argumenten ook zijn, gaan alle kritische luiken dicht.
Af-door-zijdeur Vriendin, nog voordat ik haar heb kunnen vragen of ze wel weet wat er met ons afval gebeurt. Gelukkig was de relatie met haar al tot vervelens toe uitgemolken, dus vind ik dit verlies niet zo heel erg.
Lees en huiver:
Er zijn te veel afvalverbrandingsinstallaties in Nederland. Even kort door de bocht: ze hebben te weinig afval. Importeren dat afval dan maar. Lukt niet, want de omringende landen hebben ook te weinig afval. Weet je wat jongens? We gaan het recyclebare afval gebruiken om de ovens brandende te houden!

Ik had dit allemaal nog zo graag verteld aan mijn ex-Vriendin. Met een printje erbij van een klein overzichtje van waar men in Nederland mee bezig is.
In Dordrecht wordt een verbrandingsoven van HVC gebouwd.
Sita breidt in Roosendaal de bestaande verbrandingscapaciteit uit.
In Harlingen werkt Omrin aan een in Friesland omstreden verbrandingsinstallatie. Volgens critici is de installatie overbodig.
AVR Rotterdam breidt de bestaande capaciteit aan de Brielselaan in Rotterdam-Zuid uit.
Afvalverwerker Zuid-Nederland (AZN) nam een vierde verbrandingslijn in gebruik.
E.ON werkt in de Eemshaven bij Groningen aan een nieuwe afvalverbrandingsoven.
In Hengelo realiseert Twence extra verbrandingscapaciteit.

Daar kan ik me nu heel erg druk over maken. Dus zo asociaal ben ik toch ook weer niet. Helaas zal mijn voormalige vriendin dit nooit onder ogen krijgen. Want ze leest geen krant. Te druk met afval scheiden en inzamelingsacties van oude kranten voor het goede doel.

Ik weet wel, je moet niet alles geloven wat er in de krant staat. Maar bovenstaande is allemaal feitelijk na te gaan.

Maar hoe zit het dan met de diverse hype´s? De krant schrijft, wij nemen klakkeloos aan en schieten vervolgens vol in de paniek.
Kun je de zure regen nog herinneren? Begin tachtiger jaren? Heel Nederland stond op zijn achterste benen. Nu gaan we het krijgen. Zure regen. Alle naaldbomen zouden verdwijnen. Het was een nationale ramp.
Het zou een ecologisch Hiroshima worden.
Ik hield me maar vast aan de mening van Midas Dekkers: “Wat zeuren jullie nou? Die naaldbomen hóren hier ook helemaal niet!”
We schrijven 2012. Más o menos 30 jaar later. De naaldbomen staan er nog.

Mijn stokpaardje: de Global Warming Hype…
Nee. Stop. Dáár ga ik niet over beginnen, want dan gaan de "An Inconvenient truth " adepten echt uitzoeken waar ik woon en met Molotov cocktails gooien.
Google even “global warming hype” of “opwarming van de aarde” en je weet wat ik bedoel.

Gaan jullie even lezen, dan ga ik ondertussen de (naald) bomen water geven, mijn ongescheiden vuilnis buiten zetten en op Facebook een nieuwe vriendin zoeken.

**************

Ibizagirl

Eerdere columns kan je hier lezen.